Chris Zegers nam er de tijd voor. Na het zien van onze trailer was hij zichtbaar onder de indruk van ons werk en hij toonde interesse in onze werkwijze. Wij wilden vooral weten hoe we ons product het best weg kunnen zetten en waar we daarvoor moeten zijn. Chris zelf kon ons weinig tips geven, want hij gaf aan dat hij er meer via via ingerold is. Echter de redactrice van 3 Op Reis gaf ons informatie over mogelijke wegen die we kunnen bewandelen.

Geheel volgens plan zal de promotie van Brabant Wereldwijd in februari starten. Veel vrienden, familie en kennissen hebben de trailer al gezien, maar nu moeten we ons werk nog bij de professionals zien te krijgen.

Daarvoor zijn we op dit moment hard aan het werk aan een promotievideo. In deze video – die ongeveer een kwartier zal gaan duren – vertellen wij wie we zijn, wat we doen en wat we willen bereiken. Dit wordt uiteraard ondersteund door onze beelden van de show. De belangrijkste taak is nu om te zorgen dat de mensen uit ‘televisieland’ de tijd willen nemen om deze video te gaan bekijken. Hoe we dat precies gaan doen, laten we even in het midden. Uiteraard houden jullie wel op de hoogte van alle ontwikkelingen.

Ondertussen gaan wij ook vol gas door met de voorbereidingen voor Canada. We hebben al vele avonden besteed aan het brainstormen voor een lijn in de show. Maar ook kijken we wat de mogelijkheden zijn en benaderen we Canadese bedrijven om weer zoveel mogelijk klaar te spelen daar. Brabant Wereldwijd in Canada, moet uiteraard Brabant Wereldwijd in Australie gaan overtreffen!

Wil je op de hoogte blijven van Brabant Wereldwijd in Canada, meld je dan onderaan op deze site aan en dan ontvang je een bericht als we een nieuw blog hebben getyped. Zeg het voort!

Heb je de trailer nog niet gezien, bekijk hem dan hieronder!

Groetjes, Martijn en Rob

P.S. Vind je de trailer tof? Deel hem dan via Facebook. Thanks!

De Kerst is goed begonnen voor Brabant Wereldwijd. Vandaag hadden we namelijk de eer om Jori (hoofdrolspeelster in de Australië-aflevering) en haar vriend Mark thuis te ontvangen. Zij waren hier naartoe gekomen om samen met hun ouders de aflevering te bekijken. Is die inmiddels af dan?? Jazeker! Brabant Wereldwijd in Australië is af! Hier hoor je snel meer over!

Het begon al goed toen we bij hun binnenkomst onze lievelingskoekjes uit Australië (Tim Tams) aangeboden kregen! En daarbij ook nog twee heerlijke flessen wijn from Down Under. Het was direct weer Brabants gezellig en wij vonden het helemaal super om ze weer in het echt te zien. Alsof we ze al door en door kennen. Maar dat is misschien niet gek als je ze al zo vaak op je beeldscherm voorbij hebt zien komen. 

Tijdens het bekijken van de show was moeder in tranen en werd er ook gelachen. En bij de aftiteling vlogen de complimenten ons om de oren. Dit was natuurlijk genieten voor ons! Natuurlijk komt er ook een stukje ontlading bij kijken als je zo lang aan een project werkt en het dan voor het eerst aan de hoofdrolspeelster kan laten zien die zo ontzettend onder de indruk is van de aflevering.

De avond daarvoor hadden we een screening gehouden voor verschillende bekenden van ons. Wij wilden graag een paar kritische mensen naar het programma laten kijken. Zo kwam muzikant en studioman Marc Bruijn langs om ons tips te geven over het geluid. Maar ook hadden we bezoek van Dirk, Joris en Michelle om de verhaallijn en het algeheel plaatje eens goed te bekijken en te beoordelen. Hier hebben we weer een aantal nuttige tips uit gekregen, waar we zeker nog wat mee kunnen doen. Eerder die dag is de aflevering ook al gescreend door een aantal mensen uit het vak. Ook zij waren enthousiast en gaven ons een aantal interessante tips mee.

Het weekend hiervoor hebben we de complete voice-overs opgenomen en hebben we ons met name bezig gehouden met het geluid, de kleurcorrecties van beelden en de intro-animatie.

Dáárvoor vond ons introductiegesprek met onze Canadese sponsor plaats. Hier werden we lekkergemaakt met al het moois dat Canada te bieden heeft. Ook staat de route die we in Canada af gaan leggen nu vast en kunnen we ons gaan voorbereiden op dit volgende avontuur.

Wat staat ons nog te wachten komende weken? Het maken van een trailer (binnen 2 weken online) om zenders en toekomstige sponsoren warm te maken. Ook gaan we de aflevering promoten en staan er al meerdere gesprekken met mogelijke partners gepland. Spannend!

Kortom: 2012 móet het jaar van Brabant Wereldwijd worden! We wensen iedereen een fijne Kerst en een gezond 2012 toe.

Groetjes,
Rob en Martijn

WOOOHOOOOO!! We did it again!

In juli 2012 vertrekken Rob en Martijn wederom naar het buitenland voor opnames van Brabant Wereldwijd. We hebben opnieuw een sponsor gevonden en dankzij hun medewerking gaan we rondtrekken door Canada!! Wohoooooo!!!!!! Meer info volgt snel!

Groeten,

Rob & Martijn
Brabant Wereldwijd

Varen over de Binnendieze, solexen door het centrum, het bekijken van de Sint Jan, en keihard een Bossche bol kapot rossen, dat is wat we dit weekend sowieso zouden gaan doen in Den Bosch. En net zoals ons vorige weekend in deze stad, hadden we weer versterking van Jesper Fransen in de vorm van derde cameraman en goed gezelschap!

Zaterdag arriveerden we met al onze spullen in het met vier sterren beoordeelde Golden Tulip Hotel Central die ons drie eenpersoonskamers hebben gesponsord. Even een korte blik door de luxe kamer, een blikje bier uit de minibar, en op richting de bekende markt van Den Bosch. Ver hoefden we niet te lopen, want dit hotel grenst aan deze markt.

Na kort wat beelden te hebben geschoten MOESTEN we natuurlijk even een Bossche Bol eten. De dag begon dus als vanouds; erg gezond. Uiteraard werd er even gefilmd dat we dit Boscche lekkernij aan het eten waren. Alle camera’s in verschillende posities etc. Het kost altijd wat tijd. Horen we plots achter ons iemand naar haar buurman fluisteren: “ja, die Bossche bol staat er nou echt onderhand wel op hoor”.

Het bevaren van de Binnendieze vonden we alledrie echt super indrukwekkend! Natuurlijk hadden we ons even ingelezen over de geschiedenis van deze riviertjes en dat maakt het alleen maar mooier! De beelden die we hier geschoten hebben, worden echt super! We hadden ook een erg gepassioneerde stuurman, en dus kon een interviewtje niet ontbreken! Dit item beloofd veel goeds. Met dank aan VVV ’s Hertogenbosch en Kring Vrienden van s’ Hertogenbosch mochten we deze rondvaart gratis maken.

Meteen na ons boottripje gingen we door naar Cafe Zomers en Zomers van wie we drie solexen mochten gebruiken. Als echte daredevils stapten we op onze solex, maar al snel bleek dat ze niet heel hard gingen. Vooral die van mij (Rob) niet. Nadat weeven stil stonden, begon er wat rook uit mijn motor te komen, toen een harde knal en vervolgens deed mijn voertuigje niets meer. Al teruglopende richting de startplaats kreeg ik het ook nog voor elkaar om een lekke voorband te krijgen. Mijn solex was dus helemaal kapot, maar gelukkig kreeg ik gewoon een nieuwe zodat we al snel naar onze lunchplaats voor vandaag konden rijden. De Big Mac, de Mac Tasty en de McChicken smaakten heerlijk! Het solexen hebben we niet heel erg lang gedaan vanwege het slechte weer, dus nadat ik deze solex per ongeluk had laten omvallen (deze keer zonder schade), hebben we hen netjes teruggebracht. Later kwamen we er nog achter dat we de plattegrond en de reparatiespullen nooit hebben teruggegeven. Oeps!

Tijd voor het avondeten (frietje met een snack) en een pilsje! Tijd voor het festival Boulevard, waar we onder ontspannen sferen nog wat presentatiestukjes hebben opgenomen en de sfeer van Den Bosch hebben vast kunnen leggen. Ook verslaggever en presentator Theo Verbruggen nog weten te strikken voor een rolletje in de show! Nadat we hier nog een uurtje gefilmd hebben, konden we de verleiding niet meer weerstaan. We hebben de spullen vlug naar ons hotel gebracht, zijn diezelfde route weer teruggelopen en we hebben er een mooie avond van gemaakt! Ik ken alle namen van de kroegen niet, maar we hebben er veel gezien, maar we kunnen ze niet allemaal meer herinneren. Het is wel gevaarlijk als je als dronken jongens op drie verschillende kamers ligt, maar er is wel een telefoon aanwezig. Na nog een uur zeer nuttige gesprekken te hebben gevoerd, zijn we rond half vijf gaan pitten.

De: ‘we rossen keihard een Bossche bol aan gort met een sticker van Brabant Wereldwijd’ scene!

Als drie onschuldige jongens namen we plaats op een terras aan de markt van Den Bosch. Uit beleefdheid (en om de omstanders aan ons te laten wennen) hebben we even drie bollen besteld met ieder een bakje koffie om op te eten en drinken. Om vervolgens DE Bossche Bol te bestellen die het noodlot te wachten stond. De genen die de mini-teaser hebben bekeken, hebben gezien dat we een sticker op iets typisch Australisch (kangoeroe) plakken. Dus wilden we hier een sticker plakken op iets typisch Bosch. En dat is natuurlijk toch zeker wel de Bossche bol. Maar als we hier rustig een sticker op plakten, zag je de bol niet meer en dan had het niet het effect dat we wilden. Om de bol toch in beeld te laten komen, moesten we de sticker er dus zo hard op knallen, dat de bol uit elkaar spatte, en je dus nog steeds kan zien wat zich onder de sticker bevindt.

Martijn ging er voor klaarstaan. Ik nam wat afstand, Jesper bediende de camera en daar ging Martijn dan. Vol overtuiging rostte hij de sticker op de Bol. En deze spatte zo hard uit elkaar dat de room met behoorlijke snelheid tegen mijn broek vloog. Ik stond op ongeveer vijf meter afstand. Op slechts een haar afstand hebben we het oudere koppel naast ons gemist. Maar het zou nog behoorlijk wat tijd in beslag gaan nemen voordat we het terras weer helemaal schoon hadden.

Het resultaat? Super!

Hierna zijn we maar snel opgestaan en richting de Sint Jan gegaan, waar we de oude Gotiek van Brabant hebben vastgelegd. Vervolgens hebben we Den Bosch nog rondgelopen voor mooie plaatjes van met name de terrassen. Tussen deze menigte hebben Martijn en ik nog een bijzonder dansje opgenomen (het publiek was deze keer uitzinniger dan tijdens onze balkonscene). En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan!

We zijn dik tevreden met ons materiaal! We hebben nu alle opnamens en dus kunnen we verder met de montage van de show! Maar eerst liggen we drie weken stil vanwege een festival voor mij en de vakantie van Martijn.

We verwachtten aan het eind van het jaar klaar te zijn met de montage. En dan wordt het spannend!!

Voor de genen die de teaser nog niet gezien hebben:

Groetjes, Martijn, Jesper en Rob!

Inmiddels zijn we alweer bijna negen maanden in Nederland en nog steeds zijn we volop in de weer met de montage. Natuurlijk hebben we ons eerst volledig gestort op het maken van de promovideos voor onze sponsors en sinds vijf maanden zijn we dan eindelijk bezig met hetgeen waar we het allemaal voor doen, onze tv-show Brabant Wereldwijd.

Bloed gaat waar het niet gaan kan als het gaat om ons enthousiasme rondom onze show! Tijd is echter altijd een probleem geweest en daarom hebben Martijn en ik ons altijd volledig in moeten zetten in de weekenden. En dat lijkt misschien genoeg tijd, maar een item van ongeveer vijf minuten naar tevredenheid in elkaar zetten kost ons zo’n drie weekenden. En dan te bedenken dat de show drie kwartier tot een uur gaat duren.

Inmiddels zijn de losse items af en zijn we vooral bezig met het lijmen van de show. Wat komt er precies tussen de items? Wat vertelt Jori precies in de show en welke beelden zetten we daaronder? Waar komen de voice-overs en hoe lang moeten die duren, en klinkt onze stem wel overal gelijk? Welke muziek past waar goed bij, en hoe hard laten we het doorklinken? Etc.

Over twee weken gaan we weer filmen in Den Bosch. Want deze Nederlandse stad speelt ook een belangrijke rol in de show. Jesper Franssen – die de opleiding Audiovisuele Productie voor cameraman en filmmaker volgt – gaat ons hierbij helpen. Dit komt ons goed van pas want dan wordt het voor Martijn en mij iets makkelijker om samen in beeld te komen! In Australie hadden we die luxe niet en liepen we altijd te klooien met geluid, kabels en de camera zelf om maar een beetje leuk samen in beeld te komen. Gelukkig vonden we hier altijd wel weer creatieve oplossingen voor, maar dan was je vaak wel weer een dik uur verder.

Kortom, de montage is in volle gang! Het gaat nog een paar maanden duren, en dan zal het vierde deel van het hele proces gaan volgen, namelijk het wegzetten van de show. Krijgen we de show in de lucht? Waar dan? Kunnen we er iets leuks aan over houden? We zullen het gaan zien!

En lukt dit niet, dan hebben we toch een geweldige tijd achter de rug met de andere drie processen! Namelijk: hoe komen we gratis in Australie? Check! Een maand lang gratis in Australie met een hoop avontuur erop en eraan… Check! De show monteren en onze vrienden en familie kunnen laten zien waarom Australie zoveel voor ons betekent… Check!

Het is tot nu toe allemaal helemaal geweldig geweest! Wat een droom zou het zijn als het een staartje krijgt!

Check?

En daar gingen we dan. Half zes in de morgen op weg naar de bus van Mojo-surf. Ook dit bedrijf is een sponsor van ons en met hen gingen we vijf dagen op surfkamp. We zouden op drie verschillende stranden gaan verblijven in de kampen van Mojo.

In de bus werd ik al snel herinnerd aan de surfcultuur van Australie. Sweeet, sick, awesome en sjakamalaka zijn de meestvoorkomende woorden die een geblondeerde, ongeschoren, petdragende en vooral gespierde dude uitspreekt. Alleen maar ongein en diepgang zit er eigenlijk nooit in.

Surfen is totaal niet mijn ding. Ik houd er niet van om keer op keer te proberen om over de golven heen ergens ver in de zee terecht te komen, om vervolgens te proberen om een goede golf te pakken. Compleet uitgeput van het peddelen op proberen te staan. Dan negen van de tien keer lomp van je bord het water ingeslingerd te worden en dat ik me dan de dagen erna nauwelijks kan bewegen vanwege de ontiegelijke spierpijn. Voor de show ben ik dan twee of drie keer op mijn bord gaan staan. Maar verder was ik meer bezig met chillen op het strand onder het genot van een pilsje. En ’s avonds het gitaartje er weer bij en genieten van een warm kampvuurtje. Dat is meer mijn lifestyle.  Martijn was echter wel meer in het water te vinden!

Ik vind surfen een ontzettend toffe bezigheid en keek er dan ook erg naar uit om weer op een bord te springen. Het is ook de ideale sport om ’s ochtends van een kater af te komen. Voor je het weet heb je weer een slok zout naar binnen, een surfbord in je ribben (mijn blauwe plek is nog steeds even erg als een week terug) en natuurlijk de ontzettende spierpijn van al het gepeddel. Maar het geeft een enorme kick om na het wachten op een goede golf tot aan het strand op je bord te blijven staan. Voor de show hebben we ook enkele shots met een onderwatercamera gemaakt waarvan de grappigste toch wel een dansje van Rob is waarbij hij omver gewalst wordt door een behoorlijke golf.

De kampen waren echt helemaal super! Het eerste kamp in Crescent Head is totaal afgelegen van de buitenwereld. Geen telefoonbereik, en je slaapt echt in een soort van scoutingkamp. Kampvuurtjes op het strand en daar ben ik dan ook twee keer weer wakker geworden na een avondje goed doorzakken!

Het tweede kamp is meer een ‘party-hardy’ plaats. Hier komen meerdere surfgroepen bij elkaar en de drankspelletjes gaan door tot in de late uurtjes. Gelukkig pas ik me makkelijk aan haha!

Probeer hier maar eens een serieus item te filmen; er is altijd wel iemand die gek doet op de achtergrond. Nou scheelt het dat op de paar surf-shots na we niet heel veel moesten filmen. Voor het eerst in 2,5 week hebben we zelf kunnen bepalen waar we zin in hadden en dus lagen we ook geregeld gewoon te chillen op het strand. Sowieso grappig hoe wij als ‘filmcrew’ niet echt de cursus volgen maar er gewoon een beetje doorheen ons ding doen. En dat op prachtige stranden met leuke mensen en geweldig eten (eindelijk een keer geen backpackers voedsel).

Uiteindelijk kom je aan in Byron Bay. DE surfplaats van Australie! Wat een heerlijke plek op aarde! Hier zou ik het makkelijk een jaartje uit kunnen houden! Heel artistiek, veel straatmuziek, geen hoogbouw, heel tropisch, een ontzettende relaxte atmosfeer en omgeven door prachtige natuur! Met een geweldig strand! En voor een strand-item in de show wil je natuurlijk mooie mensen filmen! Martijn en ik hebben hier ontzettend genoten van ons werk!

Correctie: vooral Rob was erg in z’n sas met zijn zoomlens. Maar inderdaad, deze beelden mogen niet ontbreken als het over Australische stranden gaat.

Onze eerste dag in Byron was een lekkere stranddag (beide wel flink verbrand… gaat toch snel hier) en de tweede en helaas laatste dag zijn we naar de bekende vuurtoren van Byron Bay gelopen. Erg mooie route waar je langs vele strandjes komt vol surfers, dolfijnen en walvissen. Over walvissen gesproken; afgelopen week is er geen een dag geweest dat we ze niet hebben gezien. De walvissen hebben gepaard in het noorden en zwemmen met hun kalf terug naar de Southern Ocean. En vanaf het strand kun je ze zo zien, vaak meerdere keren per dag. Rob: “Martijn daar zwemt weer een walvis en deze is echt dichtbij!” Martijn: “Ja straks, ben even een shot van de vuurtoren aan het maken”.

Inmiddels zijn we aangekomen in de laatste stad van onze reis, Brisbane. Maar we hebben nog genoeg te doen, al zijn we ter plekke nog wel aan het regelen wat precies. Dat lezen jullie snel!

Voor nu, bedankt weer voor het lezen en tot de volgende keer!

Groetjes, Martijn en Rob!

Martijn en ik hebben verschillende keren gepland om een blog te typen en verschillende foto’s te plaatsen. Maar hoe gek het voor sommigen ook klinkt, we zijn hier toch echt aan het werk! En wel zoveel, dat een uurtje vrije tijd er nog steeds niet in gezeten heeft. Inmiddels is het weer ’s nachts en we weten dat we morgen vroeg opmoeten voor een whale-watch, maar natuurlijk willen we toch graag delen wat we de afgelopen dagen weer gedaan hebben!

Voor de duidelijkheid: Rob typt nog steeds de letters die recht staan, ik de schuine. Gezien ik gisteren doodop was van een flinke rit terug naar Sydney heeft Rob de helft van zijn verhaal gisterenavond al gemaakt, daarna wat toegevoegd waarna ik mijn verhaal ertussen heb gepropt…

Ongeveer zeven dagen geleden vertrokken we richting een van mijn favoriete en meest vertrouwde gebieden van Australie. The Blue Mountains! Geweldig om hier drie dagen te verblijven na al die tientallen keren dat ik hier (nog maar een half jaar geleden) kwam om backpackers rond te leiden. HERINNERINGEN! Maar we hadden veel te doen. We wilde het gebied goed vastleggen met beelden en informatie. En The Blue Mountains is nogal een gebied. Zeg maar rustig, een bosje ter grote van twee keer Nederland!

Erg tof was het dat mijn favoriete Australische gids van toen, ons een persoonlijke toer wilde geven naar zijn favoriete plekjes! In zijn compleet versleten veel te kleine auto kwam Jim ons oppikken om ons te begeleiden! Wat een geluk, wat een lol en wat een beelden!! En jaja, het hoort hier nu zo’n 25 graden te zijn, maar wij waren getuigen van het vriespunt, en sneeuw in The Blue Mountains! Iets wat eens in de tien jaar voorkomt! En Martijn ook nog even abseilen met deze vrieskou. Ook hier hadden we geen vrije tijd, want we moesten hier een zeer uitgebreide promovideo filmen voor YHA in ruil voor een maand lang verblijven in hun hostels in een 2-persoonskamer.

Erg leuk hostel was dit (voor YHA begrippen). De eerste nacht geen oog dichtgedaan door de enorme storm (alles kraakte en buiten ging het ontzettend te keer). Wel heel apart om vanuit Sydney te vertrekken met 25 graden en zon en vervolgens in de Mountains te stuiten op sneeuw en een graad of 2. Wel een super dag gehad (het weer veranderde elke 5 minuten) en Jim heeft ons alle mooie plekken laten zien. Die gast weet ook echt alles en brengt ons voor de fun gewoon overal naartoe. Opeens komt ie met een paar stenen aanrennen en smeert ze allemaal uit over m’n hand. Schijnbaar wordt de stof die van de verschillende stenen afkomt gebruikt als een soort van make-up door Aboriginals.

Ook de weg naar de Mountains toe is al ontzettend mooi. Wat ik altijd grappig heb gevonden zijn de mensen die langs de weg staan bij wegwerkzaamheden met een verkeersbord in hun hand met ‘slow’ erop. En zo staan er dan een stuk of 5 op een stukje weg van 50 meter om het verkeer hierop te wijzen. Hier kom ik straks op terug..

Na de Blue Mountains zijn we weer naar Sydney gegaan! Hier hebben we het meest bekende strand van Australie Bondi Beach gefilmd. Vooral Martijn is hier een groot fan van, dus ik laat hem even aan het woord!

Bondi is geweldig! Sydney heeft prachtige stranden. Bondi is niet eens de mooiste maar wel de grootste en meest bekende. Nu kan ik hier een heel verhaal vertellen over de gevaren van het strand enzo maar dit kun je ook vinden in het Net5 programma ‘Bondi Rescue’. Ik kijk dit programma zelf regelmatig en vond het dan ook leuk om een strandwacht op Bondi te interviewen. Grappig ook om hier precies de strandwachten tegen te komen die in dit programma voorkomen! Het was lastig filmen op het strand, we hadden weinig tijd en liefst had ik zelf een duik genomen in de zee maar die tijd was er niet. Toch is Bondi net weer wat extra’s om te laten zien. We komen er steeds meer achter dat Sydney zoveel te bieden heeft dat het onmogelijk is om alles te laten zien. Voor de show is het mooi meegenomen dat we hier al bekend zijn en dus precies weten wat we willen filmen. Wanneer je ons naar New York zou sturen hebben we waarschijnlijk een paar doelen om te filmen, nu willen we zooooveel omdat we het perfecte beeld van deze stad willen geven. En ook weer na vandaag komen Rob en ik er wederom achter hoe tof deze stad is. Het is jammer dat het zo ver vliegen is, maar als er één stad is die ik kan aanraden is het Sydney wel.

Ha! Nu ben ik foto’s aan het uitzoeken om tussen deze tekst te zetten (en Rob en ik maken ontzettend weinig foto’s; de foto’s die we maken zijn meestal testjes om te kijken of het beeld voor de video goed belicht is) en nu herinner ik me weer dat we 2 nachten in YHA Harbour City hebben gezeten… met uitzicht op het Opera House. Ik zeg niks, zie foto’s…

En nu zie ik ook nog dat we een avond zijn wezen stappen en dat we avondopnames van de skyline van Sydney hebben gemaakt. Ik weet voor de helft al niet meer wat we allemaal hebben gefilmd…

Drie dagen geleden vertrokken we richting de Jackaroo and Jillaroo school in Leconfield (cowboyschool). Zo’n zes uur rijden van Sydney. Ook hier moesten we onderweg nog anderhalf uur stoppen om een video op te nemen voor Travellers Autobarn, het bedrijf dat ons een gratis luxe campervan verschaft. Deze promo wordt echt hilarisch! (een soort slapstick) Martijn en ik liggen helemaal in een scheur om de beelden, en die zijn nog niet eens gemonteerd! Leuk om te weten is dat Martijn en ik eerder die dag de watertoevoer aanzagen voor het benzinegat. En die dus volgetankt hebben…. Tijdens het opnemen van de promo moest ik voor de schijn een pilsje achteroverslaan. Die hadden we gevuld met ‘water’ uit de campervan. Pas bij het doorslikken van een flinke teug werd ik weer herinnerd aan onze eerder gemaakte fout! Benzine is echt niet lekker! Haha!

Dit was echt een grappig moment tijdens deze rit. De rit is sowieso super mooi! Het weer was geweldig en de route tussen de bergen door was prachtig. De wegen zijn in Australie ook super en alles is goed aangegeven. Geen kip op de weg en lekker cruisen in onze campervan. Het is op dit moment ook ontzettend groen door de vele regen die er de laatste weken is gevallen. We hebben echt dubbelgelegen toen we wederom een persoon met een ‘slow/stop’ bord op een zebrapad tegenkwamen die daar puur was om een oude vrouw te helpen oversteken. En dat terwijl er nergens een auto te bekennen was. Het lijkt of de lage werkeloosheid in Australie hier iets mee te maken heeft…

Het was interessant om te zien hoe het er op deze Jackaroo/Jilaroo school aan toe ging. Het kamp bestond uit 15 meiden en 3 vrouwelijke begeleidsters. En dan had je nog Tim, de eigenaar. Dagelijkse bezigheden: Paard opzadelen, borstelen, aaien en geruststellen (horse-whispering noemen ze dat hier) en vervolgens een rit te maken, ergens stoppen om koeien te vangen, zwemmen met je paard afgewisseld met lasso-werpen en slaan met zwepen. Ik heb een half uurtje op een paard gezeten en vond het toen wel genoeg. Voor de rest zijn Rob en ik voornamelijk bezig geweest met het filmen van de groep en opnames te maken voor ons programma (ik heb denk ik een stuk of 10 keer met m’n slippers (ook wel flip-flops of thongs genoemd) in de koeienvlaai gestaan… niet dat dat uitmaakt want de rest van m’n kleren en schoenen stonken ook een uur in de wind). Al met al niet echt ons ding, maar het heeft wel goede beelden opgeleverd.

De weg naar de school was trouwens erg leuk; overal koeien op de weg, kangoeroes en ‘s avonds een hemel vol sterren boven ons. Sowieso zie je in dit soort gebieden het typische Australische landschap; een rode zandweg, groene struiken, witte gumtree’s tegen een blauwe lucht met een paar witte wolken. Prachtig.

Nu zijn Martijn en ik net terug van deze school… De terugweg duurde echter bijna tien uur! En weer had het te maken met benzine! Waar we eerder de watertank en de benzinetank vol hadden gepompt, kwamen we nu benzine te kort… Toen we (met nog 1/8 op de meter) een bord zagen met nog 116 kilometer tot de volgende benzinepomp, zat er maar een ding op. Omdraaien, en ongeveer 70 kilometer rijden in de hoop om die pomp nog wel te halen. Achja, achteraf zullen we er om kunnen lachen, maar nu ben ik daar nog te gaar voor! Wel jammer dat ze het ontbreken van benzinepompen zo laat aangeven terwijl er wel een bord staat: McDonalds 146 km.

Vandaag zijn we samen met de hoofdpersoon van de show Jori op whale-watch geweest. Dit vond ik met name erg leuk omdat we nu ook haar vriend Mark ontmoetten. Wat een relaxte gast is dat! Tijdens het walvisspotten was het voor ons vooral weer filmen en stressen om de wind en de motor van de boot die een goed geluid opnemen vrijwel onmogelijk maakten. Maar toch was het zien van het springen van een jonge walvis en haar moeder weer onvergetelijk! Wat een beesten! Een leuke extra was ook dat we dolfijnen rondom de boot hadden die het niet konden laten om met ons mee te zwemmen!

Erg leuk om ook even de tijd te hebben om Jori en Mark buiten het filmen te leren kennen. Heerlijk hebben we even bij kunnen kletsen in de luxe operabar, onder aan het Operahouse. Helaas moesten Martijn en ik er weer snel vandoor. Ons programma blijft nog steeds ontzettend druk!!! Niet normaal! Maarrrr vanavond onze eerste avond helemaal vrij! Ik ga zometeen helemaal los met oude bekenden uit Australie. En Martijn doet het geloof ik rustig aan zodat hij morgen de stad waar hij zo van houdt met een fijn gevoel (geen kater dus) in zich op kan nemen. verwoord ik het zo goed Martijn?

Absoluut. En om even terug te komen op vanmiddag: Het weer kan hier ontzettend snel omslaan. Tijdens de whale-watch hadden we geweldig weer. Vervolgens gingen we met Jori en Mark lunchen in de Operabar (onder het Opera House met uitzicht op de Harbour Bridge). We waren net klaar en toen sloeg het binnen een paar minuten om. Zie onderstaand filmpje voor een impressie hoe het er dan aan toe gaat!

Morgen is onze laatste dag in Sydney, daarna zijn we 5 dagen aan het surfen op verschillende stranden tussen Sydney en Brisbane. Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog!

Groeten,

Rob en Martijn

De groep van Activity International heeft het hostel verlaten, en wij inmiddels ook. Momenteel zitten Rob en ik in het iets knussere hostel in de Blue Mountains waar we het komende weekend zullen verblijven. Afgelopen dagen waren druk, vermoeiend en stressvol. Onze ‘werkvakantie’ doet zijn naam eer aan!

Ons dagprogramma bestaat meestal uit: Opstaan met een (lichte) kater, de hele dag filmen (“lunchen?” -- Nee geen tijd), na zonsondergang in het hostel arriveren, een snelle maaltijd maken, alle beelden back-uppen op verschillende harde schijven, een pilsje drinken en naar bed.

Het enige voordeel dat ik heb kunnen ontdekken is dat ik nu regelmatig een goed excuus heb om vlug een Big Mac te scoren, of een flinke Whopper van de Hungry Jacks (Burger King). Ergens vind ik het ook wel heel mooi dat je naar bed gaat met de gedachte aan de show, de drang om het perfect te maken en de zorgen om bijvoorbeeld het weer. Om vervolgens weer wakker te worden met diezelfde gedachten. Je bent in Sydney, die droomstad, en je denkt maar aan een ding: de show moet goed worden!

Voor onze opnames zijn we erg afhankelijk van goed weer. De vooruitzichten waren afgelopen week niet al te best; regen, bewolkt, winderig etc.. Elk goed moment van de dag willen we gebruiken voor bepaalde opnames:  (“Het operahouse moet echt met goed weer! –Ja Bondi Beach ook! –En de gardens ook!”) Vergelijk het een beetje met een strandvakantie waarvan je weet dat het maar 2 dagen goed weer is en dat je dus in die twee dagen alles wilt doen, zo voelden wij ons elke ochtend. Het MOET nu gebeuren!

Om vervolgens elke dag weer e ontdekken dat de Australische Piet Paulisma’s nog slechter voorspellen dan onze eigen Fries! Waar storm was voorspeld, was het strakblauw en bij ‘mostly sunny’ regende het de hele dag! GELUKKIG is het op al onze beelden wonderbaarlijk genoeg nog erg mooi weer!

We hebben deze week Jori ontmoet. Zij is zeg maar de hoofdpersoon van ons programma; 2 jaar geleden met haar vriend verhuisd naar Sydney en nu werkende als autisme therapeut en als  juffrouw op een Nederlandse school in Sydney. We hebben haar thuis ontmoet en geinterviewd en de dag daarna gefilmd op haar school. Het was ontzettend gezellig en het heeft erg mooie beelden opgeleverd. Jori en haar vriend gaan we ons laatste weekend in Sydney nog terugzien om met z’n vieren een whalewatch-tour te doen.

Voordat we Jori  opzochten in Rose Bay hebben we onze campervan opgehaald. Geen idee wat voor iets we zouden krijgen (het verhuurbedrijf is een sponsor van onze show). Wat bleek: een deluxe campervan, paintsprayed, 2010 model, gloednieuw. “Heeft maar 2000km gereden naar Adelaide op en neer voor een autoshow. Ben er zuinig op.” En daar gingen we… Meteen William Street in om vervolgens op George Street (de drukste weg in Sydney) tussen het drukke verkeer onze weg te vinden. Gelukkig was ik al iets gewend aan het links rijden, maar toch is het altijd spannend in Sydney…

Voor mij was het erg cool om de campervan op te halen! Gedurende mijn vorige verblijf in Sydney werkte ik nauw met hen samen. Het was dus super om al die gezichten weer te zien. En helemaal een eer dat zij ons deze splinternieuwe gepimpte wagen durfden uit te lenen!

Door onze campervan kreeg ik gewoon zin om te kamperen. Alles zit erin, koelkast, magnetron, noem het maar op, alleen staat deze wagen voornamelijk voor ons hostel geparkeerd. In de stad gebruiken we over het algemeen taxi’s (om tijd en parkeer-ergenis te besparen).

Een avond gingen Rob en ik naar een brug in Sydney om een ‘time-lapse’ te maken. Dit is kort filmpje waarin veel tijd voorbij gaat (door bijv. elke 10 seconde een foto te maken, en vervolgens al deze foto’s achter elkaar te zetten). Dit was ons eerste moment waarop (toen eenmaal alle apparatuur ingesteld stond) we voor het eerst rust hadden en even lekker konden zitten. Helaas begon het te regenen na een uur en was het uiteindelijke resultaat te kort voor de show (zie het resultaat hieronder). De dag erop zijn we weer teruggegaan en hebben we wel een time-lapse van een seconde of 20 kunnen maken.

En natuurlijk hadden we na die eerste avond weer even stress of het nog wel goed zou komen met die time-lapse! Want we hebben nog zooooveeel dingen te filmen gedurende de avonden in Sydney. Waar passen we dat allemaal in hemelsnaam in??!!??!

Gisteren hebben we (ondanks dat er storm op komst was) Rose Bay gefilmd en daarna per watervliegtuig Sydney gefilmd. Ontzettend tof om de skyline en kustlijn van sydney te zien. Wel behoorlijk wat turbulentie wat voor mij niet altijd even prettig was… Schijnbaar is de combinatie ‘kijken door een lens en kijken door het raam’ niet prettig voor je maag… Ik heb het geweten…

Vanochtend zijn we (nadat we rustig ontbeten hebben) vertrokken naar de Blue Mountains (1,5 uur van Sydney). Onze campervan is 2,80m hoog en dit was wel te merken aan de harde wind. Hier is het lekker rustig, we gaan komende dagen voornamelijk werken aan beelden voor het hostel zelf en een aantal beelden voor de show. Voor morgen is sneeuw voorspelt (ja, het is bijna zomer hier) dus we zullen zien hoe het gaat. Al met al is het hard werken, maar het is zo ontzettend tof om hier aan het werk te zijn dat het allemaal niet uitmaakt. Ozzie ozzie ozzie!

Ik ben het eens m et Martijn! Het is hard werken maar we moeten de lol die we hebben ook niet vergeten! We genieten nu van de tien minuutjes die we zelden hebben om nog even bij die kakatoes te gaan liggen (als we toevallig weer door het park sjouwen met al onze spullen). En ook van boodschappen doen maken we een feest!

Het is inmiddels weer 2 uur ’s nachts, en morgen weer om half 8 op om te abseilen en veeeeeeel meer!

Groetjes, Martijn en Rob

Na een extreem lange reis van 41 uur, voelden we ons toch op en top fit bij het weerzien van onze grote liefde genaamd Sydney!

Toen we om elf uur ’s avonds de trein pakten richting Schiphol sloeg de vermoeidheid al snel toe. Behoorlijk gaar kwamen we aan op het vliegveld waar we de nacht door zouden brengen. Een paar biertjes ‘op de reis’ konden we natuurlijk niet laten. Om zeven uur pakten we het vliegtuig richting Londen waar we weer zes uur mochten wachten op de vlucht naar Singapore. Dus na zestien uur reizen, moesten de grote vluchten van samen twintig uur nog beginnen. En we kunnen zeggen: dat is een zwaar vooruitzicht!

(vanaf nu zijn Rob’s woorden recht getypt en Martijn’s woorden cursief (na vele overwegingen zijn we op deze oplossing gekomen) <- dat waren dus Martijn’s woorden!) <= en dat de mijne!

Na een paar pilsjes en twee slaappillen (die Australie niet binnen kwamen vanwege de enorme sterkte), heb ik gelukkig een paar uurtjes kunnen slapen. Toch werd het nog even heel spannend toen ik werd meegenomen door de immigratiedienst (precies waar ik bang voor was). Een vierde Holiday Visum op rij vonden ze waarschijnlijk toch verdacht en ik was niet zeker of dit project wel helemaal legaal is. Een kort verhoor en een paar zweetdruppeltjes later, mocht ik uiteindelijk toch het land in. Het zou ons nu maar gebeuren dat alles – na de intense voorbereiding – niet door kon gaan.

Maar gelukkig stond ik de dag erna weer met een heerlijk gevoel te staren naar het vertrouwde Operahouse met daarachter de Harbour Bridge, met daar weer links van die schitterende skyline. En dan nu ook nog eens met die gekke knaap Martijn naast me!

“Waar ben ik nu weer aan begonnen” dacht ik al na ons eerste treinritje van Helmond centraal naar Eindhoven. De vermoeidheid sloeg snel toe (aangezien we toch op Schiphol moesten wachten kozen we voor de toeristische route; via Rotterdam naar Schiphol) en na een slopende nacht en ochtend stonden we in de rij op Heathrow om de A380 binnen te stappen. Wat een ding! En wat een top uitvinding is de camera op de staart van het toestel. Films en muziek kwamen niet aan bod; ik kon eindeloos staren naar het vliegtuig tussen de wolken (met het typisch Australische nummer “Tie Me Kangaroo Down, Sport” in mijn hoofd, een nummer dat non-stop door ons hoofd spookt en hoogstwaarschijnlijk de main tune van onze show gaat worden )

En toen waren we in Sydney met een 2-persoonskamer om al ons materiaal veilig te stellen, Australische biertjes en de dagelijkse boodschappen in huis (noodles!). Heel vreemd om hier weer te lopen, maar toch zo vertrouwd. Ontzettend tof om op een prachtige dag het Operahouse weer te zien, de kaketoes te voeren en oude herinneringen op te halen.

De groep die we volgen en filmen voor ons hoofdsponsor Activity International, is echt superleuk! Met hen hebben we de eerste dagen ook intensief doorgebracht. Voor goede beelden hebben we nog een trip door Sydney georganiseerd. Hier kwam mijn oude baantje als gids in Sydney dus goed van pas. En de groep heeft ontzettend genoten van met name de Botanic Gardens en het voeren van de wilde kaketoes.

Ik heb beide avonden nog de tijd gehad om oude bekenden te ontmoeten onder het genot van een lekker koud Australisch biertje. Geweldig om mijn prettig gestoorde Blue Mountain collega Jim weer te zien. En met de Australier Ed die ik nog kende van beide reizen in Australie, heb ik weer een onvergetelijk nacht gehad die ik toch voor de helft ben vergeten. Overdag is het vooral hard werken. Filmen, back-uppen, plannen en organiseren zijn de hoofdbezigheden.

Leuke gast die Jim, een oude snoepert vol vunzige moppen. ‘Een avondje rondrijden in een auto door Sydney is het mooiste dat er is’ vertelde hij ons. Prima Jim, als we maar over een uurtje terug in het hostel zijn. En daar gingen we, onze eigen prive-tour door het nachtleven van Sydney voorzien van commentaar van Jim. Hij bracht ons naar het Operhouse, Rose Bay (waar we komende week veel gaan filmen) en Bondi Beach. ‘Jim, kun je even stoppen voor een plaspauze?’ – Tuurlijk! En daar stonden Rob, Jim en ik in de bush bush met uitzicht op de prachtige skyline van Sydney onze blaas te legen. Top avond!

Vanwege deze drukte lukt het niet om filmpjes te monteren en te plaatsen. (Daar zouden vele uren in gaan zitten.) Maar wellicht geven de foto’s jullie al een mooi beeld van onze eerste dagen!

Voor nu, groetjes Rob en Martijn

Na vele pogingen om toch nog wat werk te verzetten voordat we Nederland gaan verlaten, moeten we toegeven dat dit niet meer lukt.  Vele flauwe grappen en lachbuien van enkele minuten later blijkt “Dat komt daar wel.” de meest uitgesproken zin van vandaag.  Met alle concentratie die we nog  kunnen opbrengen, gaan we hier een poging doen, toch nog een verhelderend blog te typen!

De laatste maanden hebben vooral in het teken gestaan van voorbereiden! Onderzoeken wat er allemaal mogelijk is, het benaderen van potentiele sponsoren, het zorgen voor goed materiaal, het zorgen voor veilig onderdak in Australie, het uitschrijven van ons programma, etc.

De sponsoren spelen een ontzettend belangrijke rol in dit gehele project! Zonder hen was dit alles nooit mogelijk geweest. Voor ons hoofdsponsor Activity International gaan we een promo-video maken. Daarvoor zijn we inmiddels al afgereisd naar hun kantoor in Enschede en naar de opendag in Amsterdam. Lange dagen, maargoed eigenlijk alleen maar lol!

Hier hebben we ook de groep ontmoet waarmee we naar Australie vliegen en die we dus volgen voor de promo-video. Ook de eerste drie dagen in Australie zullen we nog niet aan ons programma werken, maar met name aan de promo.

Maargoed, het officiele (papier) werk is inmiddels vrijwel achter de rug! We houden immers toch het meest van de praktijk. En de praktijk die bij het opnemen van onze show hoort, is toch ook echt wel heel erg aangenaam: afreizen naar Australie, het weerzien van Sydney, surfen, whale-watchen, cowboycursus, in een watervliegtuig, naar de Blue Mountains, enz! Nog twee nachtjes slapen, and we’re off!

Het volgende blog zal komen uit Sydney! Tot dan!

Groetjes vanaf kantoor met de verwarming aan,
Martijn en Rob